W czasach filozofii jońskiej od czasów Talesa aż po Demokryta, w Italii istniały inne grupy filozoficzne, w tym najwybitniejsi - pitagorejczycy. Stowarzyszenie to zostało założone w VI wieku przed naszą erą przez Pitagorasa. Było to towarzystwo religijne, którego szczególną częścią były misteria poświęcone bogom, łączone z badaniami naukowymi. Ten szczególny charakter stowarzyszenia stanowiła o wyjątkowej odrębności pitagorejczyków w dziejach filozofii. Sam Pitagoras żył prawdopodobnie w szóstym wieku przed naszą erą. Z pochodzenia był Jończykiem, tak jak inni filozofowie, lecz swoją działalność zaczął w wieku czterdziestu lat w Wielkiej Grecji. Tam to właśnie znalazł dogodne dla tworzenia stowarzyszenia i pielęgnowania nauki warunki. Stowarzyszenie pitagorejczyków miało pierwotnie za cel umoralniać ludzi, uczulać na religijność i tworzyć grecką naukę, co było jej jednym z większych celów. Dla spotęgowania działania, pitagorejczycy włączali się do polityki greckiej i dzięki temu rozszerzali swe wpływy.